Een jaar verder…

Vandaag exact een jaar geleden startte ik met de hormonen voor mijn Amerikaanse IVF-avontuur.

Ja, het was doodeng en ja, we waren al bijna aan het eind van ons latijn voordat we goed en wel begonnen, maar dit was hét. Dit moest het zijn. Dit was de weg die wij nog moesten afleggen om na al die jaren alsnog een kindje van ons samen te krijgen. Dus we laadden onszelf op, kregen iets onverzettelijks over ons, en we sleepten elkaar er doorheen. Want het zou het allemaal waard zijn. Aan het einde van die lange tunnel zou ook voor ons licht zijn.

Maar we zijn een jaar verder en we staan nog altijd met lege handen. Handen die, zoals we nu weten, voor altijd leeg zullen blijven. En we doen wel vaak alsof dat onze keus is, maar is dat daadwerkelijk ook wel zo? We hadden misschien nog wel 10 terugplaatsingen kunnen doen zonder succes. Nog wel 23 experimentele medicijnen kunnen proberen na een positieve test. En wie zegt dat we dan uiteindelijk deze strijd zouden winnen? Niemand kan het zeggen…

Het is in zoverre onze keus, omdat wij er voor gekozen hebben om dat pad niet langer af te wachten. Om ons niet kapot te laten maken door wanhoop, door verlangen. Dat zeurende gat in je hart. En we zijn er trots op dat we dat kunnen. Dat we de kracht hebben gevonden om weg te lopen. Dat lukt niet iedereen.

Maar het is niet altijd makkelijk, integendeel. Naarmate de tijd verstrijkt sinds de beslissing krijgen we soms “wat als” gevoelens. En die mogen er zijn, maar je moet jezelf wel terugfluiten anders word je gek. Ik vergelijk het met een slechte relatie die je beëindigd hebt. In het begin ben je blij dat je van diegene verlost bent, maar na een poosje herinner je je gek genoeg vaak alleen nog de positieve kanten van iemand. Zo lijken wij, nu bijna 4 maanden na het loslaten van Amerika, soms ineens te vergeten wat het met ons deed. Hoeveel spanning en stress het traject ons opleverde. En dus laten we die gevoelens toe, praten we er over, maar weten we ons ook op tijd weer te realiseren dat we niet voor niks gestopt zijn. Dat we ook niet meer terug willen.

In plaats daarvan kijken we vooruit en hebben we afgelopen weekend ook een soort van “gebabyshopt”. Geen wiegje, maar een kattenmand. Geen luiers, maar een bak met korrels. Want eind juni krijgen wij ook een kleintje hier. Ons eerste eigen huisdier van ons samen: Lewis heet hij. En het klinkt misschien stom, maar ik weet zeker dat we helemaal verliefd zullen zijn op dat beestje, zonder natuurlijk net te doen alsof het een mensenkind is. Want dat is niet zo. Maar blijkbaar verlies ik wel net als jonge moeders compleet de realiteit uit het oog, want ik vind het de mooiste kat die ooit geboren is. Knapper worden ze niet. En zeg nou zelf…

 

Lewis

Onzichtbaar verlies

Hoeveel pech kun je hebben. Dat is de vraag die we onszelf keer op keer stellen na de vernietigende en niets aan de verbeelding overlatende negatieve test die we zojuist te zien kregen. Hoe is dit in godsnaam mogelijk…. Ik voel me alsof ik in het casino fiches heb neergelegd op 35 van de 36 cijfers op de roulettetafel. En dat het balletje dan toch valt op dat ene cijfer dat je niet speelt. Het is bijna te bizar.

Vroeger als het niet lukte om kinderen te krijgen dan moest je het daar maar mee doen. Tegenwoordig niet; bijna alles is maakbaar. Door het internet en door elkaar razendsnel opvolgende ontwikkelingen kun je van alles proberen en allerlei wegen bewandelen om toch nog datgene te krijgen wat je het allerliefste wil hebben. Dat werd ons her en der onderweg in dit traject ook weleens  verweten. Sommige mensen vonden zelfs dat we te ver gingen in onze kinderwens. Kritiek die ik dan vanuit het diepste van mijn ziel kon pareren met “geen kind is meer welkom en er is voor geen kind harder gevochten dan het onze. Liefde is genoeg.”

Maar liefde blijkt uiteindelijk toch niet genoeg te zijn in ons geval, en ons gevecht heeft niet mogen baten. We hebben alles geprobeerd, echt álles. We zijn van hot naar her gereisd, we hebben op richteltjes gelopen waar niet veel mensen hebben gelopen en we hebben middelen kunnen inzetten waar niet iedereen de beschikking over heeft. En toch, is ook dat geen garantie. Dat blijkt maar weer nu.
Niet   alles   is   maakbaar.

We stoppen er waarschijnlijk mee want we zijn moegestreden na 5 jaar. Samen verder in dit leven. En ik ben helemaal niet bang dat dat moeilijk wordt, want als je samen op deze richeltjes hebt gelopen en samen zo diep bent gegaan dan schept dat een band die lastig te breken is. En als we zo gelukkig en gezond mogen blijven als nu dan zijn we 2 tevreden mensen. Maar geloof me lief kindje, je was on-ge-lo-fe-lijk welkom. Ik hoop dat je dat weet.

Rollercoaster

De laatste fase van ons traject is ingegaan en het is momenteel een achtbaan. Vorige week is manlief heen en weer gevlogen naar Amerika om zijn “aandeel” in te leveren. Direct aansluitend werd de bevruchting tot stand gebracht en daana was het wachten op het eerste bericht van de embryologist. Dat kwam op vrijdagmiddag: 7 van de 10 eitjes waren bevrucht. Daar waren we best blij mee! Lucky number 7!  De volgende update zouden we op zondagmiddagmiddag krijgen en de verwachting was dat er dan 2 of 3 van de 7 afgevallen zouden zijn. Tot onze grote verrassing was dat absoluut niet het geval. Niet alleen waren ze alle 7 perfect doorgedeeld, er was zelfs nog een stiekeme bevruchting bijgekomen. 8 embryo’s op dag 3 is echt een superscore.

De procedure zou nu verder zo zijn dat ze de ontwikkeling van de embryo’s zouden afwachten tot dag 5 (dinsdag) en op die dag de beste 2 zouden terugplaatsen bij onze draagmoeder. Het loopt alleen plotseling een beetje anders. Doordat de noordoostkust van Amerika in afwachting is van de grootste sneeuwstorm sinds mensenheugenis nemen ze geen enkel risico en doen ze in plaats van morgen vandaag een spoedterugplaatsing op dag 4. Gelukkig is onze draagmoeder zondag al ingevlogen, dus zij is al in de buurt, maar ze verwachten dat na maandagavond/nacht niemand meer zijn huis uit kan. Zoals burgemeester Bill de Blasio het zojuist in een toespraak zei: “My message to all New Yorkers is prepare for something worse than we have seen before.” Dat is duidelijke taal!.

Vanmiddag om half 5 nederlandse tijd is de terugplaatsing van 2 embryo’s en dinsdag over een week horen we meer. Dit wordt weer een pittig weekje. Maar gelukkig wel de allerlaatste. Nog 1 keer opladen en de spanning ondergaan. Maar dat lukt ons vast!

Tweesprong

Ieder nieuw jaar brengt vraagtekens met zich mee. En ieder nieuw jaar is als een leeg boek. Je hebt vaak nog niet echt een idee hoe je het boek gaat vullen en wat het jaar je gaat brengen. Dat zal bij jullie zo zijn, en dat is bij ons niet anders. Maar dan hebben we het meestal over de wat lichtere zaken in het leven. Nieuwe auto, of toch nog even wachten? Spanje of Portugal? Of toch maar weer naar het Gardameer? Een nieuw jaar is altijd een beetje spannend en dat is leuk!

Maar nog nooit hebben we zo op een tweesprong gestaan als aan het begin van dit jaar. Nog nooit hebben we elkaar met oud en nieuw zo stevig vastgepakt als dit jaar. Dit wordt onze laatste poging, onze alles of niets. Begin februari weten we of we ouders worden. Lukt ook deze poging niet dan stoppen we definitief.

Dat maakt 2015 bijna onmogelijk om in te vullen. Gaan we in mei naar de zon, of zitten we dan in het vliegtuig voor de 20-weken echo. Zoek ik over 6 maanden een wieg uit of een hondenmand. Gaan we hier in huis verbouwen omdat we met zijn tweeën blijven, of moeten we over een paar maanden met spoed op zoek naar een groter huis.

Het hele jaar, en in ons geval dus ook gelijk de rest van ons leven, kan op dit moment twee kanten op en daar zijn we ons ontzettend van bewust. Pas over 32 dagen kunnen wij onze plannen voor komend jaar gaan maken. Op dit moment staan wij stil. We staan voor een rood stoplicht naar twee kanten te kijken en hebben we geen idee welk licht uiteindelijk op groen springt.

En het gekke is, dat hoe graag we ook willen dat we ouders worden, het ook goed is als het andere licht op groen springt. Daar hebben we vrede mee en daar groei je in 5 jaar tijd naar toe. Dan blijven we tante en oom. Iets waar we erg goed in zijn overigens. Vraag maar aan een klein meisje dat op dit moment rondjes draait in haar roze tutu in een huis hier een dorp verderop, of aan een klein jongetje dat op dit moment in zijn nieuwe spidermanpak in de bioscoop zit.

Last chapter

Na rijp beraad met onszelf en met de artsen in Amerika hebben we besloten om nog één ander traject te proberen. En niet zomaar een traject: we gaan voor ecd, oftewel eiceldonatie. Dat is iets waar we niet licht over denken, maar iedereen die er verstand van heeft denkt dat het onze beste kans is. En we zijn erg toe aan “onze beste kans” 

 
Het is uitzonderlijk dat iemand 9 keer zwanger raakt en geen enkele doorgaande zwangerschap heeft, en het is uitzonderlijk dat daarna 3 embryo’s van diezelfde ouders ook niet willen innestelen in een andere buik. Wat daar precies de reden van is weten we niet, maar we hebben ook de fut niet meer om dat allemaal uit te laten zoeken. We wachten al zo lang en we willen gewoon zo verschrikkelijk graag papa en mama worden.
 
En dus hebben we de afgelopen week niks anders gedaan dan profielen bekijken, want zo werkt dat in Amerika. In tegenstelling tot de beperkte mate waarop dit in Nederland plaatsvindt (het begint hier heel langzaam te komen), kunnen vrouwen in Amerika hun eitjes doneren aan moeders die geen kinderen kunnen krijgen. Een deel van deze eitjes zijn opgeslagen in een “frozen egg bank” en bijna iedere amerikaanse IVF-kliniek heeft zo’n bank. 
 
Je begint zo’n zoektocht met een lijstje van eisen. Ze moet net zo lang en dun zijn als dat ik ben, ze moet grote ogen hebben en liefst blond haar. Maar gaandeweg merk je dat het proces eigenlijk wel te vergelijken is met het zoeken van een huis. Je hebt een volledige lijst waaraan je toekomstige huis moet voldoen, maar dan plots sta je in een oud gammel jaren-30 huis, wat in niets lijkt op wat je voor ogen had en toch weet je dat je daar wil wonen. Het is puur een gevoel.
 
En zo ging het ook met onze zoektocht. We bleven maar toegetrokken worden naar één gezicht. Een gezicht dat hoorde bij een meisje dat niet net zo lang is als ik ben, groene ogen heeft en lichtbruin haar. Maar het was voor ons beiden “love at first sight”.  We zouden niets liever willen dan haar als donor gebruiken. En zo gaat het geschieden! Als alles meezit (ivm met de uitgebreide kerstsluiting van medische instellingen in de USA) zullen er in de week van 12 januari embryo’s gecreëerd worden, en dan 5 of 6 dagen later de terugplaatsing. 
 
Jullie hoeven niet te vragen wat wij elkaar toewensen met oud en nieuw dit jaar.
 
 

Opgeven is nog geen optie

De klap was vrijdag hard. Zo niet oorverdovend. En we hebben het weekend gebruikt om in Limburg met onze kop in de wind te lopen en te praten, te schreeuwen, te huilen en vooral te verwerken. Natuurlijk lukt dat niet in 2 dagen en ook nu nog hebben we onze ups and downs. De ene dag ben ik enorm strijdlustig en de andere dag vraag ik me af waarvoor we het allemaal nog doen. Dan mis je gewoon even de energie, de fut. Maar als er 1 ding duidelijk is geworden is dat we er beiden nog niet klaar voor zijn om op te geven.

We hebben de afgelopen dagen al verscheidene malen overleg gevoerd met de arts en zijn team in Amerika en we zijn er vooralsnog wel uit dat we het niet nogmaals gaan proberen met onze embryo’s. Als je het sec bekijkt dan is de kans dat onze embryo’s aan gaan slaan niet groot. Er heeft 9 keer een embryo getracht zich in te nestelen in mijn lijf, en 3 embryo’s hebben getracht zich in te nestelen bij onze draagmoeder. Dat brengt het totaal aantal mislukte bevruchtingen op 12. Deze definitie van “insanity” komt dan erg in aanmerking: doing the same things over and over again and expecting different results.

Het wordt dus tijd om iets anders te gaan proberen. Tussen de tranen door zijn we dan ook alweer volop bezig met nieuwe plannen. Er zijn nog hele mooie opties waar wij allebei goed mee kunnen leven. We hopen zelfs volgende week alweer een stapje verder te zijn hiermee. Voorlopig geeft het vooruit kijken en plannen maken ons de broodnodige energie die er voor zorgt dat we niet verdrinken in ons verdriet. En dat is hoe dan ook al wat waard.

Wordt vervolgd!

Gegokt en verloren

Het is klaar. Gedaan. Ook deze embryo’s wilden niet. Al behoorden ze tot de best mogelijke soort. En ook al vertelde de arts dat de omstandigheden perfect waren. En ook al, tja, wat was er eigenlijk niet goed… Alles klopte.

Sommige dingen heb je blijkbaar gewoon niet voor het zeggen. Hoe hard je er ook voor vecht. Hoe graag je ook wil. En hoeveel kaarsjes er ook gebrand zijn voor ons vandaag. En we weten, dat voelen we, dat jullie echt massaal hebben meegeleefd en aan ons hebben gedacht.

We weten nog niet hoe nu verder. Maar dat hoeft ook even niet. Voor nu is het alleen even uithuilen en dicht tegen elkaar aan kruipen.

When you’re dreaming with a broken heart. The giving up is the hardest part.                    – John Mayer

41c668435ae5657fb5754b29dc77edc3